fbpx

starters met een verhaal

Jeska onderneemt in nazorg NAH-ers

De man van Jeska was altijd akkerbouwer, en samen runden ze een boerenbedrijf. Daarnaast werkte Jeska als verpleegkundige. Aan het eind van de jaren 90 werd haar man getroffen door een hersenontsteking, die ontstond uit een niet opgemerkte hersenvliesontsteking. “Genezen van een hersenontsteking biedt mogelijkheden, maar laat altijd restschade achter,” vertelt Jeska. Bij haar man was met name zijn kortetermijngeheugen aangetast, en hij raakte vaak verward.

Terwijl Jeska voor haar man en het boerenbedrijf zorgde, leidde ze feitelijk twee parallelle levens. Vaak had ze het gevoel in twee verschillende werelden te leven. Men heeft haar herhaaldelijk aangeraden het bedrijf te verkopen, een idee waar ze niet aan wilde denken. Toen de ergotherapeut van haar man opmerkte dat hij tenminste weer “lekker tractor kon rijden”, besefte Jeska dat buitenstaanders geen idee hadden van wat het betekent om directeur te zijn van een agrarisch bedrijf.

Het bedrijf van Jeska’s man is nooit verkocht. Gedurende vele jaren heeft Jeska zich ingezet voor de zorg van haar man en het bedrijf, naast haar eigen baan als verpleegkundige. Toen haar man uiteindelijk overleed, was ze uitgeput. Als mantelzorger had ze veel van zichzelf gevraagd.

Nu heeft ze haar eigen onderneming, ‘Thuis Beter Verder’, opgestart. Na de revalidatie is er namelijk geen behandeling meer voor mensen met NAH (niet-aangeboren hersenletsel), en Jeska wil hier verandering in brengen. Ze heeft een lunchproject opgezet waarbij lotgenoten samenkomen, samen lunch bereiden en ervaringen uitwisselen. Het doel is om tijdens dit traject kleine stappen te zetten en het zelfinzicht van de deelnemers te vergroten. Jeska merkt op dat praktische dagelijkse taken, die juist houvast en structuur kunnen bieden aan iemand met NAH, vaak onbewust en goedbedoeld door mantelzorgers worden overgenomen. Hoewel dit met goede bedoelingen gebeurt, ontneemt het de mensen hun activiteiten. Activiteiten die ontzettend waardevol kunnen zijn voor hun revalidatie en juist leiden tot meer zelfstandigheid, zelfwaarde en genoegdoening.